(1876-1944)

Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Petersburgu, a dzięki stypendiom kontynuował studia w Szwecji, Norwegii, Niemczech i Anglii. Po przyjeździe do Polski w 1918 roku wykładał w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych i na Politechnice Warszawskiej. W latach 1920-1939 wykładał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Prowadził aktywną działalność architektoniczną, pedagogiczną i społeczną, pisał artykuły i rozprawy z zakresu architektury, był autorem słownika zwrotów używanych w architekturze, który zaginął w 1944 roku.

Główne realizacje Mariana Lalewicza znajdują się w Warszawie: Pałac Rady Ministrów, Pałac Prymasowski, gmach Państwowego Gmachu Rolnego, koszary w porcie w Gdyni, przywrócenie dawnego wyglądu Pałacowi Staszica.

Marian Lalewicz jest zaliczany do grupy architektów „modernistów”, poszukujących nowych zastosowań dla form klasycznych - prostych, monumentalnych, tworzonych w duchu akademickiego klasycyzmu, który umiejętnie łączył w swoich realizacjach historyczną przeszłość z nowoczesnością. Projektował, ale także restaurował i dostosowywał do nowych potrzeb wiele zabytkowych gmachów; był jednym z najaktywniejszych konserwatorów okresu dwudziestolecia międzywojennego.

W Lublinie zaprojektował gmach Narodowego Banku Polskiego. Ponadto przeprowadził przebudowę i modernizację koszar świętokrzyskich na potrzeby KUL.

Literatura:
Lameński L., Życie artystyczne Lublina w latach 1901-2001. Postulaty badawcze, [w:] Życie artystyczne Lublina 1901-2001, red. L. Lameński, Lublin 2001.
Łoza S., Architekci i budowniczowie w Polsce, Warszawa 1954.
Polski Słownik Biograficzny