(1792-1863)  

Architekt włoski, do Polski przybył w 1822 roku na zaproszenie Ludwika Paca w celu dokończenia budowy pałacu w Dowspudzie.

Należy do przedstawicieli historyzmu w architekturze. W swoich projektach nawiązywał do form wczesnego renesansu włoskiego i rzymskiej architektury pałacowej. Był także teoretykiem architektury.

Najważniejsze realizacje to: Pałac Paca w Warszawie, odnowienie elewacji kościoła kapucynów w Warszawie, przebudowa pałacu w Natolinie, przebudowa Pałacu Radziwiłłowskiego przy ulicy Miodowej w Warszawie, projekt kościoła pw. Św. Karola Boromeusza przy ulicy Chłodnej w Warszawie, nieistniejący dworzec Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w Warszawie, projekt Hotelu Europejskiego w Warszawie, ratusze w Radomiu i Skierniewicach, projekt wodociągów warszawskich, liczne domy mieszkalne.

Do projektów niezrealizowanych należy między innymi koncepcja przebudowy Pałacu Saskiego w Warszawie.


Dla Lublina zaprojektował budynek hotelu „Europa”.

Literatura:
Łoza S., Henryk Marconi i jego rodzina, materiały do monografii z serii "Mistrzowie architektury polskiej", Warszawa 1954.
Jaroszewski A., Rottermund A., Marconi Henryk, [w:] PSB, t. XIX, z. 80, Kraków 1974.
Żywicki J., Architektura neogotycka na Lubelszczyźnie, Lublin 1998, s. 94-95