(1792-1877)

Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli architektury neoklasycznej w Polsce.

Ukończył szkoły pijarskie we Florencji oraz tamtejszą Akademię Sztuk Pięknych, gdzie był uczniem Gaspero Paolettiego. Od 1818 do 1845 roku przebywał i pracował w Warszawie, dokąd przybył na zaproszenie Stanisława Staszica i objął stanowisko budowniczego okręgu szkolnego warszawskiego.

Najważniejsze realizacje w Warszawie: przebudowa kościoła karmelitanek, budowa pałacu Towarzystwa Przyjaciół Nauk, projekt gmachu Teatru Wielkiego (wraz z Adolfem Schuchem), projekt zespołu gmachów przy Placu Bankowym. Ponadto zaprojektował wiele budynków użyteczności publicznej i domów mieszkalnych. Jego architekturę cechują: swoboda kompozycji w operowaniu wielkimi kubicznymi bryłami, monumentalne elewacje, umiar w dekoracji.

W Lublinie według jego projektu przebudowano fasadę katedry oraz przekształcono furtę klasztorną w Wieżę Trynitarską.

Literatura:
Lauterbach A., Corazzi Antonio, [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. IV, Kraków 1938, s. 95.
Łoza S., Architekci i budowniczowie w Polsce, Warszawa 1954.
Żywicki J., Architektura neogotycka na Lubelszczyźnie, Lublin 1998, s. 93.