Dawny kościół Trynitarzy jest zlokalizowany na lubelskim Starym Mieście, przy ulicy Rybnej 10, fasadą zwrócony do Placu Rybnego. Budowę klasztoru rozpoczęto w 1752 roku na miejscu dwóch siedemnastowiecznych kamienic mieszczańskich, znajdujących się na sąsiednich parcelach.

Przeznaczone na klasztor kamienice przy ul. Rybnej 12, darował trynitarzom 26 czerwca 1703 r. Jakub Lasiński, aptekarz królewski, z żoną Judytą z Brożeckich. Fundacji kościoła podjął się Jerzy Dominik Lubomirski, a później kasztelan lwowski Michał Łoś. Kościół miał być trójnawową bazyliką bez transeptu. Budowy nie ukończono. Nieprzesklepiona nawa główna została później wykorzystana jako podwórze kamienicy.

Nie jest znany architekt kościoła, a brak zachowanych form architektonicznych późnobarokowego kościoła utrudnia przypisanie go któremukolwiek z działających wówczas twórców.

Nieukończony kościół trynitarski był ostatnią fundacją klasztorną, jaka powstała w przedrozbiorowym Lublinie.

Po kasacie zakonu jezuitów trynitarze przenieśli się do zabudowań pojezuickich. Stąd pochodzi funkcjonująca do dziś nazwa wieży, przebudowanej przez Antonia Corazziego, określanej przez lublinian jako Wieża Trynitarska.