Studia nad Linearnym Systemem Ciągłym Oskar Hansen zapoczątkował w latach sześćdziesiątych XX wieku. Nie był nowatorem w takim pojmowania przestrzeni, ale jako jednemu z nielicznych udało mu się ideę LSC. Mówił: Nikt nie wymyślił linearnego systemu ciągłego i nikt go nie zamknie. Po prostu wzięliśmy udział w sztafecie układów linearnych, biegnąc kilkoma odcinkami LSC.

Przyczyną wielkiej ewolucji zespołów mieszkaniowych w XX wieku było szukanie nowych form tkanki mieszkaniowej, które zaspokajałaby wciąż rosnące potrzeby społeczne. Wszystkie nowe koncepcje organizacji życia społecznego i przestrzeni miejskiej, zmierzały do znalezienia jednego uniwersalnego i idealnego rozwiązania, które miało gwarantować poprawę sanitarną i ekologiczną warunków życia ludności, a także pozwolić na kontakt z naturą – zielenią, słońcem i otwartą przestrzenią.

Le Corbusier, Gropius i inni pokazali, że istnieją różne drogi poszukiwania idealnego układu "tkanki mieszkaniowej". Walter Gropius preferował ustawianie długich budynków równolegle względem siebie, a prostopadle do ulic z pasami zieleni między nimi (przykładem jest osiedle Dammerstock koło Karlsruhe wybudowane w 1927 r.). Inna ciekawa propozycja - Milutina, polegająca na wkomponowaniu miasta w krajobraz rzeczny, a tym samym zachowująca zasadę linearności układu przestrzennego również oparła się o zasady linearności.

Wydaje się, że w podobnym kierunku zmierzał również Oskar Hansen tworząc pod koniec lat sześćdziesiątych ubiegłego stulecia swój własny Linearny System Ciągły.

Korzystając z doświadczeń i osiągnięć poprzedników Hansen opracował nowatorską wizję LSC, której wyrazem stało się lubelskie osiedle im. Juliusza Słowackiego.

Program Linearnego Systemu Ciągłego Hansen rozszerzył na obszar całego kraju, tworząc model idealny, a zarazem utopijny. Architekt zaproponował urbanizację, której podstawą był szlak północ-południe, biegnący od Bałtyku ku Karpatom, nawiązując tym samym do tradycji, czyli odtwarzając dawny szlak „bursztynowy”.

W ramach Linearnego Systemu Ciągłego rozdzielił Polskę na cztery pasma: pasmo Wschodnie, Mazowieckie, Pasmo Zachodnie I i Zachodnie II.

Projektantowi zależało przy tym na połączeniu strefy komunikacyjnej, przemysłowej i mieszkaniowej w jeden spójny organizm, który umożliwiałby mieszkańcom życie w komfortowych, higienicznych warunkach a jednocześnie nie stanowiąc zagrożenia dla środowiska.

Hansen zaproponował cztery układy osadnicze, cztery ciągi, z których każdy z ciągów miał pomieścić od 10 do 15 milionów mieszkańców, a odległość pomiędzy nimi utrzymana miała być w granicach 100–150 km. Na terenach między ciągami miałyby znajdować się obszary leśne i rolne oraz ogromne tereny rekreacyjne, umożliwiające ludziom bezpośredni kontakt z naturą. Takie formowania systemu mieszkaniowego  dawałoby ok. 50% oszczędności w zużyciu terenu, niż budowa miast w oparciu o układ centryczny.

W przypadku rozrastania się miast już istniejących układ linearny mógłby spełniać również rolę kanału melioracyjnego, tworząc ciągi, które przechodziłyby przez miasta o największej gęstości zaludnienia.

W systemie tym nie występowałaby hierarchiczność – byłby on przestrzenią na nowych prawach, dostępną mieszkańcom miast i wsi, stwarzającą wszystkim równe szanse dostępu do środków nauki, kultury, atrakcyjnych miejsc pracy i wypoczynku.

Hansen zakładał spięcie wszystkich trzech pasm komunikacją poprzeczną. Szerokość pasm obsługujących miała być uzależniona od intensywności zaludnienia pasma mieszkaniowego i możliwości jego obsługi. Rdzeniem układu była komunikacja, której kręgosłup stanowić miała Szybka Kolej Miejska (SKM). Po jej obu stronach zaplanowano komunikację kołową. Przejścia piesze rozmieszczono poprzecznie.

Architekt spotkał się z wieloma słowami krytyki, zarzucano mu, że projekt zawiera wiele niedogodności takich jak: niefunkcjonalność szlaków komunikacyjnych,  problemy socjologiczne wynikające z społecznego zróżnicowania, zamiar tworzenia nowego planu zagospodarowania dla całej Polski, nie uwzględniającej istniejących wówczas ośrodków miejskich i linii komunikacyjnej. Krytykowany był także aspekt stworzenia systemu ujednolicającego, zrównującego społeczeństwo, budującego wspólny dom dla wszystkich zakładając symbiozę